Opadną bezgłośnie na spaloną ziemię
bezwonnie czerwone pióra aniołów,
a potem w ogniu niebytu rozpadną się nagle
i nie zostanie po nich ślad żaden - jak po nas.

Nie wspomni o nas zawstydzony poeta,
nie napisze piosenki, nie uwieczni w sonetach
i przyjdzie nam spocząć na kartach historii,
którą zbyt szybko opowiedział pijany narrator.

Szczęściem swym nagłym spłoszeni jak zając
nie umieliśmy nacieszyć się z majestatem,
by w końcu powrócić na drogi początek,
tam gdzie to szczęście wciąż było marzeniem.

I nie mamy teraz w swych dłoniach kruszyny,
którą nakarmić moglibyśmy swe serca zmęczone,
ani nie mamy w splecionych swych palcach
ciepłego płomienia, co serca rozgrzewa.

Możemy modlić się jeszcze tej nocy o cud,
możemy we łzach zaklinać anioły,
aby przyniosły nam choć krztynę nadziei,
lecz ona umrze nim słońce odwiedzi wchód.

A wtedy na ziemię spaloną opadną bezgłośnie
bezwonnie czerwone żył naszych anioły.
I nic już nie będzie jak dawniej tu, na tej ziemi
i żadna miłość już nigdy między nami nie wzrośnie.