- A jak przyjdzie do mnie potwór, mamo?

- Nie bój się, synku, potwory są tylko w bajkach, w prawdziwym świecie potwory to ludzie.

Ileż spotkanych w życiu,

wydawałoby się... jednakich

Ileż nadziei niespełnionych.

I wiary zabrakło...

Bo po co Syzyfa zaprzęgać do pracy?

Bo góra zbyt wysoka,

i głaz oślizgły...

Po co Augiasza zabijać?

Bo obietnice niespełnione,

a konie wciąż się pasą...

Po co pięknością być Gorgony?

Bo w węże i szpony nas przemienią,

choć wizerunek na tarczy...

Wiary zabrakło?

A jednak Zeus

zwieńczył Pegaza...

gwiazdozbiorem.

"Darowanemu koniowi zaglądaj w zęby, bo może to być koń trojański."

Zaglądacie w zęby swoim "GD-przyjaciołom"?

Purple rain is knocking on my heavens door.

Am I freak?

Probably Yeah.

But that's not my problem,

couse I so fuckin' love it.

:D:D:D

Anioła Stróża zawołam.

Poproszę grzecznie,

jak wiele razy w przeszłości,

stań przy mnie.

Kilka gram siły mi daj.

Otrzyj zapomniane łzy

bazgrołem.

Śmierć słonia

ozdób kwiatem.

I słońce zapal

kolorowo.

Weź moję imię na harleya,

niech wiatr oczyści myśli.

Aniele, stróżu mój,

stań przy mnie,

grzecznie proszę.

Gdzie jest, k****, sprawiedliwość?

Wisi na strychu wyprana i się suszy. Tuż obok lojalności, prawdy, spełnionych obietnic, szczerości, dobroci i paru jeszcze innych bzdetów.

W dupie mam taką sprawiedliwość!

Czym jesteśmy?

Z czego się składamy?

Z atomów?

Cząstek?

Kości, mięśni, wody, neutronów?

Ile jest w nas człowieka, a ile zwierzęcia?

Ile rozumu, a ile instynktu?

I czym rozum od instynktu się różni?

Czym się kierujemy idąc naprzód, podejmując decyzje?

My, homo sapiens, dumnie zwani...

Rozumem!!! Oczywiście!!!

Tak właśnie odpowiadamy.

Ale przyszedł dzień, nagle, bez ostrzeżenia,

dzień w którym pękło niebo...

rozsypały się gwiazdozbiory...

I wiem na pewno, że...

róża w moim ogrodzie

kwitła będzie wieczność. 

Z piersią przygniecioną bagażem życia

nie możemy nabrać powietrza.

Jak maratończyk w Andach,

dławiąc się brakiem tlenu,

potykamy się.

Czekamy na start.

By na nizinach już,

zahartowane płuca,

pozwoliły nam

dobiec

do końca...

I jaka piękna jest noc,

gdy stary, dobry Wielki Wóz nad głową.

Pod moim niebem, mój gwiazdozbiór

dyszlem wskaże mi drogę.

Bo tu jest moje miejsce,

tu jest mój dom.

Po cóż szukać niewiadomego,

wrogiego

po obcych kontynentach?

Taka piękna jest noc,

gdy Wielki Wóz na moim niebie.

Pegazie,

czy tylko mitem jesteś?

Gwiazdozbiorem nieistniejących już gwiazd,

tylko światłem, złudzeniem,

błyskiem pioruna?

Tratwa Meduzy odnaleziona,

krwią ofiar przesiąknięta.

Ocaleni zapomnieli już o nadziei,

która dawała im siłę by trwać.

Trauma.

To jedyne, co pamietają.

Tylko róża w moim ogrodzie

pąsowieje wciąż

niedawną namiętnością.